Nga Redaksia – Në prag të 250-vjetorit të Deklaratës së Pavarësisë së Shteteve të Bashkuara, në Amerikë po rikthehet një debat i fortë mbi identitetin kombëtar, emigracionin dhe kuptimin real të asaj që quhet “Amerika moderne”. Debati u ndez pas propozimit të kongresmenes republikane Nancy Mace, e cila kërkoi ndalimin e qytetarëve amerikanë të lindur jashtë SHBA-së nga mbajtja e posteve të larta federale, përfshirë Kongresin dhe sistemin federal të drejtësisë.
Edhe pse propozimi ka shumë pak gjasa të miratohet për shkak të procedurave të vështira kushtetuese, ai ka hapur një çështje shumë më të madhe: a është Amerika vërtet një “komb emigrantësh”, apo një komb i themeluar nga kolonë britanikë me identitet, kulturë dhe traditë të caktuar?
Prej dekadash, establishmenti politik dhe mediatik në SHBA kanë promovuar idenë se Amerika është një vend i ndërtuar nga emigrantët dhe se identiteti amerikan nuk lidhet me kulturën, historinë apo trashëgiminë, por vetëm me pranimin e disa “vlerave universale”.
Sipas kësaj narrative, kushdo mund të bëhet amerikan mjafton të marrë dokumentet, të ndjekë procedurat burokratike dhe të pranojë disa parime kushtetuese. Në këtë mënyrë, Amerika paraqitet jo si një popull me rrënjë historike, por si një “ide” abstrakte ku çdo individ mund të integrohet pa qenë nevoja të ndryshojë kulturën, zakonet apo identitetin e tij.
Por kritikët e kësaj ideje argumentojnë se ky interpretim është jo vetëm historikisht i pasaktë, por edhe një mënyrë për të zhbërë identitetin tradicional amerikan.
Një nga argumentet kryesore që po rikthehet në debatin publik është fakti historik se themeluesit e Amerikës nuk konsideroheshin emigrantë në kuptimin modern të fjalës.
Nga 56 firmëtarët e Deklaratës së Pavarësisë, shumica dërrmuese kishin lindur në kolonitë amerikane, ndërsa ata që kishin lindur në Angli, Skoci, Uells apo Irlandë ishin ende subjekte të Perandorisë Britanike. Ata nuk erdhën në një komb tjetër për t’u asimiluar, por u zhvendosën brenda të njëjtës perandori për të zgjeruar kulturën britanike në kontinentin e ri.
Në këtë kuptim, kolonët anglezë nuk shkuan në Amerikë për t’u bërë diçka tjetër. Ata shkuan për të ndërtuar një vazhdim të qytetërimit britanik në tokën amerikane.
Një tjetër pikë e fortë e debatit është roli i Krishterimit në themelimin e Amerikës. Shumë analistë konservatorë argumentojnë se parimet mbi të cilat u ndërtua SHBA nuk mund të shkëputen nga tradita e krishterë angleze.
Deklarata e Pavarësisë flet për të drejta të dhëna nga “Krijuesi”, ndërsa koncepti i barazisë njerëzore buron nga tradita biblike dhe morali kristian. Për këtë arsye, kritikët e emigracionit masiv thonë se identiteti amerikan nuk mund të reduktohet vetëm në një procedurë ligjore ose marrje pasaporte.
Sipas tyre, të bëhesh amerikan kërkon asimilim kulturor dhe pranimin e trashëgimisë historike mbi të cilën u ndërtua vendi.
Debati është bërë edhe më i fortë për shkak të emigracionit masiv të viteve të fundit dhe tensioneve politike që kanë ndarë SHBA-në. Konservatorët argumentojnë se shumë emigrantë modernë nuk asimilohen më në kulturën amerikane, por krijojnë komunitete paralele me identitete të ndara etnike, fetare dhe politike.
Për këtë arsye, figura si Ilhan Omar apo Pramila Jayapal shihen nga kritikët si simbol i një transformimi ideologjik të Amerikës, ku njerëz të ardhur nga kultura krejtësisht të ndryshme arrijnë të ndikojnë drejtpërdrejt në politikën federale amerikane pa ndarë domosdoshmërisht të njëjtin vizion historik dhe kulturor të themeluesve të vendit.
Ndërsa Amerika afrohet drejt 250-vjetorit të pavarësisë së saj, debati mbi identitetin kombëtar duket se do të bëhet edhe më i ashpër. Përballja mes vizionit tradicional të Amerikës si një komb me rrënjë britanike dhe të krishtera, dhe vizionit modern liberal të Amerikës si një “komb universal emigrantësh”, po kthehet në një nga konfliktet më të mëdha ideologjike të kohës sonë.
Ndalohet kopjimi pa lejen e portalit PatriotikMedia.al. Ky material është i mbrojtur sipas ligjit nr. 35/2016 për të drejtën e autorit dhe të drejtat e lidhura me të.